ΕΓΙΝΕ ΞΑΦΝΙΚΑ...

'Εγινε ξαφνικά

όπως ξαφνικά έρχεται η άνοιξη.

Μιλούσα γι' αγάπη

κι η αγάπη ήσουν εσύ,

μιλούσα για το φιλί

και το φιλί ήσουν εσύ,

με τ' όνομά σου,

τη διεύθυνση του σπιτιού σου,

το δειλινό χαμόγελο

που μόνο εγώ μπορούσα να βλέπω.

Πως να υπάρξει τώρα

εκείνο το χαμόγελο

όταν κανείς δεν το καταλαβαίνει?

(Μα κι άν το καταλάβει

θα πάψει πια να 'ναι το ίδιο.)

Πως να υπάρξει εκείνη η μουσική

που μου ζητούσες να σφυράω?

Πόσες φορές την εμπιστεύτηκα

στο νυχτερινό άνεμο

στα κουρασμένα ηλεκτρικά.

Την άκουσες ποτέ?

'Ηταν για σένα.

Δεν το παραδεχόμουνα.

Μα ήταν.

Δεν έβλεπα

τις μικρές σταλαγματιές το φως

που πέφταν στο φεγγίτη μου

διαπερνώντας τις φυλλωσιές των σύννεφων.

Λιώσανε απότομα τα κρύσταλλα.

Μια φωτεινή πλημμύρα

σκόρπισε την επιμονή της σκόνης

τα μισοτελειωμένα χειρόγραφα

τα μισοτελειωμένα βήματα.

Δεν ξέρω πως έγινε

(ίσως και να ξέρω...)

όμως το φως ποτέ δεν είχε στερέψει.

Να μου χαμογέλασες ποτέ 

από μακριά?

Δεν γίνεται. Κάποια στιγμή θα χαμογέλασες.

Ακόμα κι όταν έδιωχνες

κάθε τι δικό μου.

Ακόμα κι όταν νόμισες πως το 'διωξες.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ ( ΜΕΓΑΛΟ ΓΡΑΜΜΑ -XIV, 1952)

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ

Τι θα γινόμαστε

αν δεν ξαναγεννιόταν συνεχώς το τίποτα

Πώς θα χαράζαμε τα περιγράμματα

του εναλλασσόμενου εαυτού μας,

πώς θα επινοούσαμε την αφή

ν' αγγίξουμε τους άλλους,

πώς θα' χαμε να γεμίσουμε

τον κόσμο μας που αδειάζει ?

Τι θα γινόμαστε

χωρίς την αναβίωση του τίποτα

χωρίς την επιβίωση του κενού ?

Με το κενό φτιάχνουμε περίτεχνους λαβύρινθους

όπως ο Δαίδαλος έφτιαχνε τον δικό του

μήπως και λευτερώσουμε απ'τα βάθη τους 

έναν αθέατο Μινώταυρο.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ ( Η ΝΕΑ ΧΑΡΑΞΗ)

Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Π Α Σ Χ Α

Χαιρέτισαν με βάγια τον ερχομό του έρωτα.

'Επειτα οι ίδιοι τον σταυρώσαν

τον τρύπησαν με τη λόγχη

τον πότισαν χολή και ξίδι

τον εξομείωσαν με τους ληστές.

Και πάλι περιμέναν πως θ'αναστηθεί για χάρη τους.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ (ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ (1967-1973)

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΟΤΑΝ ΚΟΠΑΖΕΙ Ο ΘΟΡΥΒΟΣ, 2
Φιλίες κι έρωτες συντριμμένοι, οικτρά ναυάγια σχέσεων

που πίστεψα ιδανικές, κουρέλια ανθρώπινης ζεστασιάς-
κι είναι πια τόσο μάταιο ν'αναζητάω αιτίες,
να επανέρχομαι σ'ευθύνες, ν'αντιδικώ με τους νεκρούς μου,
όταν κι εγώ συνέργησα στο θάνατό τους, όταν κι εγώ
έτσι νεκρός που σάπισε και βρώμισε απόμεινα γι'αυτούς...
Ολους μας έφθειρε η ανέξοδη αγάπη.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ (ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΞΑΝΑ 1959-1962)

το βίντεο του ORFEA1973 από το http://www.youtube.com/orfeas1973

ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ

Μα πόσα λόγια φτάνουν στον προορισμό τους ?
Αραγε πόσα λόγια έχουν αποδέκτη?
Λόγια του τρεχούμενου νερού
με λειασμένα βότσαλα της ακροποταμιάς
Λόγια φιλάργυρα της στάλας
που πέφτει από τη σφιγμένη βρύση
Λόγια κλεισμένα στο ανήλιαγο δωμάτιο
σαν χέλια αργά και ράθυμα στη στέρνα
Λόγια με μυρωδιά σκουριάς της υδροφόρου
που περιμένουν στο νησί
Λόγια που ευφραίνουν,
ανέλπιστο δώρο ξεχασμένων γενεθλίων
...........................
Λόγια που μαγνητοσκοπούν τα μύχια της ψυχής
όπως ο καθετήρας μες στις αρτηρίες
Λόγια περίσφιχτων σωμάτων που διατηρούν
την ηδονή ακόμα και στις αναμνήσεις
..........................
Λόγια του οχυρωμένου έρωτα όπως το πετραδάκι
μες στο στρείδι που δεν γίνεται μαργαριτάρι
...........................
Λόγια της ανοιγμένης μπλούζας,
του ξεκούμπωτου παντελονιού,
του σηκωμένου φουστανιού,
του οργασμού που συγχρονίζεται
όπως το πιάνο κι' η ορχήστρα στο 4ο κοντσέρτο
...........................
Λόγια του καθυστερούμενου μισθού,
του χρέους που έχει λήξει,
μικρούλικα λόγια σε συμβάσεις
με ανάληψη υποχρεώσεων και παραίτηση δικαιωμάτων
............................
Λόγια των ποδοσφαιρικών γηπέδων, των λαϊκών αγορών,
των συνταρακτικών αποκαλύψεων,
ίδια με την όγδοη επανάληψη τηλεοπτικής σειράς
............................
Λόγια της τρέλας που αγκιστρώνεται με απόγνωση
στη δική της λογική και λόγια φρονιμάδας
που ψύχραιμα υποδύεται την τρέλα
............................
Λόγια παροδικών υπουργών που ονειρεύονται
μακρόβιες σπουδαίες θέσεις, όπως τα παιδιά
ονειρεύονται κατορθώματα για όταν θα μεγαλώσουν
Λόγια ισόβιων αρχιερέων που προσπαθούν να περιθάλψουν
διψώντας για εξουσίες υπουργών
...........................
Λόγια που θέλουν να καινοτομούν,
ζυγίζοντας ποιούς θα δυσαρεστήσουν,
λόγια που αναπέμπονται στον ουρανό
και ξαναπέφτουν σταν λασπωμένες στάλες
Λόγια που φέρνουν χωρισμούς όπως τα ρήγματα
που ανοίγουν οι σεισμοί κι αργότερα λησμονιούνται
Λόγια όπως γάντζοι, άρπαγες, δίχτυα,
που συνενώνουν έστω και αν δεν το επιθυμούμε
............................
Λόγια που λέγονται μέσα μας ακόμα και όταν μένουμε αμίλητοι

Αλίμονο, η βαρύτερη τιμωρία είναι να μην μπορείς
να βρεις τα λόγια για όσα πράγματα θα ήθελες να πεις.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ (Η ΝΕΑ ΧΑΡΑΞΗ)

ΠΙΑΝΟ ΒΥΘΟΥ...

για τον Μιχάλη..

ΟΤΑΝ ΚΟΠΑΖΕΙ Ο ΘΟΡΥΒΟΣ (1)
Για το ψωμί, το δίκιο, την αλήθεια, ίσως και να μη
φτάνει μια ζωή,
μα τη ζωή μου την ένιωσα ζωή μες στον αγώνα αδέλφια.

Και για να μάθω να μιλώ όταν ο τρόμος τα στόματα
βουβαίνει
να μάθω ν'ανορθώνομαι όταν θεριεύει ο θάνατος
για να μπορώ τα ίδια τα λάθη μας ν'αντέχω
με πόσες αδυναμίες έπρεπε να κατανικήσω
με πόσες πρέπει κάθε στιγμή ν' αντιπαλεύω...

Ομως μονάχα τούτη συγχωρέστε μου :
όταν κοπάζει ο θόρυβος και μένω μοναχός
μ'ένα μου αγαπημένο πρόσωπο
για την αγάπη του που ολόκληρος διψάω
δεν μπορώ ν'αγωνιστώ.
Αν την επιδιώξω τη χάνω.
Αν την διεκδικήσω τη σκοτώνω.
Αδέλφια μου συγχωρέστε με, μα η αγάπη
που πιο βαθιά γυρεύω
πρέπει να μου δοθεί μονάχη.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ (ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΞΑΝΑ 1959-1962)

το βίντεο του spyroshapiro από το http://www.youtube.com/spyroshapiro

TO MHNYMA

Listening to: Dune - Who Wants to Live Forever
via FoxyTunes

Σε γνώρισα ναυαγός σε μια μεγάλη πόλη
που οι άνθρωποι περνούν και χάνονται
με μια βουή ωκεανού.
Κι ήταν σα θαύμα το πώς βγήκαν
καινούργια λόγια απ'το στεγνό μου στόμα.
Τ'απόθεσα χωρίς καμμίαν εγγύηση, παράλογα
σ'ένα μπουκάλι και τ'όριξα στην άσφαλτο.
Ηξερα πως δεν είχα τίποτα να περιμένω
μα δε βρισκόμουν πια στην πρώτη νιότη μου
κι η σύνεση γινόταν μια πολυτέλεια δυσβάσταχτη.

Τιτος Πατρικιος