ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ
Κατάφερες
να νιώσω
ανάσα αφή και μυρωδιά σου
αφύπνιση χρόνια μετά
Κατάφερες
να θυμηθώ τη φωνή της μάνας μου
όταν με είχε αγκαλιά
κι ακούγονταν μέσα από το στέρνο της
μαζί με τους χτύπους της καρδιάς
Κατάφερες
να ξυπνήσεις την έλλειψη
την θαμμένη στην αυτοδυναμία της άμυνας
Χρόνια τώρα η δύναμη της συνήθειας
έχτισε οχυρά σε ανύπαρκτους εισβολείς
Κι αυτό το κάστρο χάρτινο λες πήρε χρώματα
και φως και τραγούδια κι αναμονές
Κι ίσως γι αυτό γεννάει φόβους
Κατάφερες
να εγείρεις απαντοχές
να ανατρέψεις προγράμματα χρόνους
να κάνεις τη σιωπή εφηβικό πανηγύρι
να γεννήσεις διλήμματα κι ανάγκες
Κατάφερες
την απόφαση να δρέψω
Τίμημα η φωνή μου
στους τέσσερις ανέμους
με τα κρυμμένα μυστικά
να ζητούν το μερτικό τους
δειλινά σαν το αποψινό
που ο ήλιος αρνιόταν να κρυφτεί
για να γεμίσει ο ορίζοντας χρώματα.
ΓΙΩΡΓΙΟΣ ΔΟΥΑΤΖΗΣ (από τη συλλογή ΣΠΟΝΔΕΣ)
