Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
Θα κυλήσει δάκρυ πολύ, να μουσκέψει ως το κόκαλο
τους ήρεμους διαβάτες των πόλεων,
τους βιαστικούς ταξιδιώτες των ουράνιων δρόμων,
τους ελεύθερους σκοπευτές της αγάπης.
Θα κυλήσει δάκρυ πολύ, κάθε σταγόνα αξίζοντας ωκεανούς αιμάτων,
βγαλμένη απ'το μεδούλι του πιο αβάσταχτου τρόπου,
απ'τις ζεστές οιμωγές της πιο μαύρης δουλείας.
Θα πέφτουν οι νύχτες απάνω στις νύχτες,
και το σκληρό παπούτσι πιέζοντας τον θλιβερό πολτό,
μα στέρεα, τα λίπη της ωραίας ορατότητας.
Εκεί ο σαρκικός καρκίνος, το αδίσταχτο σκουλήκι του μυαλού,
και ο διάβολος που - μπήγοντας με απαίσιους συριγμούς
τον διαβήτη του στη κόρη του ματιού - διαγράφει κύκλους κύματα,
ορίζοντας τα απέραντα τεμένη της λατρείας του,
σημειώνοντας με λερωμένο δάχτυλο στο μέτωπο
τους λίγους εκλεκτούς του.
Κι απάνω με μαστίγιο ή αλήθεια, κωφάλαλη
χτυπώντας δέρνοντας βαθιά εκείνους που της δόθηκαν -
γιατί κολάζει ο Θεός μονάχα τους πιστούς του,
γιατί γροθοκοπάμε αυτούς που μας αγάπησαν,
γιατί ο χρόνος σβήνει όσους τον τρέμουνε,
γιατί η θάλασσα ρουφάει τους ναυτικούς
και ο αέρας τους αεροπόρους,
γιατί οι μανάδες φοβερίζουνε τα τρυφερά παιδιά τους,
και το παιδί κλοτσάει μέχρι αίματος
το τρυφερό γατί που του εμπιστεύτηκαν.
Εκεί λοιπόν, που ανοίγουν τα νερά του στερεώματος
και αστραπές ξεχώνουνε τις ρίζες τ'ουρανού,
που τα μωρά γυρίζουνε στη μήτρα τους
και τα γλοιώδη έμβρυα στην αναμονή τους.
Το πετρέλαιο ποτίζει τα εργοστάσια, το σπέρμα τον πόνο,
κι η Γνώση ένα τεράστιο δέντρο βγαίνοντας απ'τον νεκρό καιρό,
να δείχνουνε τα δάχτυλα κλαδιά του εκατομμύρια δρόμους.
Εκεί το δάκρυ, εκεί το αίμα,
το κίτρινο ποτάμι των εκκρίσεων,
η λίμνη του πυρός η καιομένη εν θείω,
το παγωμένο πέλαγο των αισθημάτων σου,
όπου πετάνε κρώζοντας ανθρωποφάγοι γλάροι,
όπου πετρώδη σύννεφα σηκώνουν συντριβάνια,
και μόνη η Κιβωτός Χαμόγελο τραβάει ακυβέρνητη,
παλεύοντας αγέροχα τη μυστική - αλλ' ένδοξη - αυτοκρατορία του μίσους.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ
(Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΣΩΣΤΑ - 1981)
