ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΦΕΥΓΕΙ ΣΤΙΣ.....

ΣΤΗΝ ΑΡΓΥΡΗ ΣΕΛΗΝΗ

Σελήνη να'ναι αλήθεια οτ'είσαι από ασήμι?

Κι όλοι αυτοί που στο βελούδο της προθήκης στέκονται

Αρθρώνοντας ψιθύρους αισθημάτων

'Αραγε

Σε ρίχνουνε στο τάσι του ματιού ζυγίζοντας

Βάρη κι αξίες?

Δεν βρίσκω άλλη εξήγηση. Πως μαγνητίζεις

Τον πόθο της απόκτησης και αλλοπαρμένοι

Ανοίγουν τις κουρτίνες βιαστικά ή απ'το μπαλκόνι

Ορμάνε να σε δουν. Ουράνια δόκανα

Στην έχουνε στημένη.  Κι έχουν στείλει δυο αρκούδες να

οσμίζονται

Τα βήματά σου. Πρόσεξε

Το βέλος του Τοξότη, φυλάξου απ'το φαρμάκι του Σκορπιού.

Σελήνη, θα'ναι αλήθεια ότ'είσαι από ασήμι. Δέξου το

Πως μόνο εκείνο που μπορεί να πουληθεί έχει τιμή και είναι

Απ'όλους σεβαστό. Απ'όλους μας τιμώνται οι πουλημένοι.

Διάβολε

Δέκα χιλιάδες στίχοι έχουν γραφτεί για σένανε

Κι ούτε για δείγμα ένας που να πει

Τα στοιχειώδη. Ούτ' ένας αργυραμοιβός που να τολμήσει

Ξεκάθαρα μια προσφορά.

Το απρόσιτο μένει συχνά στο ράφι.

Κι ας ορέγονται.

Κάνε λοιπόν εσύ το πρώτο βήμα

Τώρα που ολόκληρη σε βλέπω κι αυγωμένη

Γιατί απ'αύριο θ'αρχίσεις να φυραίνεις

Κι έπειτα 

Ποιός θα βρεθεί τα ωραία λεφτά του να πετάξει

Για το ασήμι σου

Το σώμα σου

Το εφήμερο

Το ελλιποβαρές

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ (Από το ΘΑ και το ΝΑ του Θανάτου - 1987)

ΑΥΛΑΙΑ....

Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Θα κυλήσει δάκρυ πολύ, να μουσκέψει ως το κόκαλο 

τους ήρεμους διαβάτες των πόλεων,

τους βιαστικούς ταξιδιώτες των ουράνιων δρόμων, 

τους ελεύθερους σκοπευτές της αγάπης. 

Θα κυλήσει δάκρυ πολύ,  κάθε σταγόνα αξίζοντας ωκεανούς αιμάτων, 

βγαλμένη απ'το μεδούλι του πιο αβάσταχτου τρόπου, 

απ'τις ζεστές οιμωγές της πιο μαύρης δουλείας.  

Θα πέφτουν οι νύχτες απάνω στις νύχτες, 

και το σκληρό παπούτσι πιέζοντας τον θλιβερό πολτό, 

μα στέρεα, τα λίπη της ωραίας ορατότητας.  

Εκεί ο σαρκικός καρκίνος, το αδίσταχτο σκουλήκι του μυαλού, 

και ο διάβολος που - μπήγοντας με απαίσιους συριγμούς 

τον διαβήτη του στη κόρη του ματιού - διαγράφει κύκλους κύματα,

 ορίζοντας τα απέραντα τεμένη της λατρείας του, 

σημειώνοντας με λερωμένο δάχτυλο στο μέτωπο 

τους λίγους εκλεκτούς του.  

Κι απάνω με μαστίγιο ή αλήθεια, κωφάλαλη 

χτυπώντας δέρνοντας βαθιά εκείνους που της δόθηκαν - 

γιατί κολάζει ο Θεός μονάχα τους πιστούς του, 

γιατί γροθοκοπάμε αυτούς που μας αγάπησαν, 

γιατί ο χρόνος σβήνει όσους τον τρέμουνε, 

γιατί η θάλασσα ρουφάει τους ναυτικούς 

και ο αέρας τους αεροπόρους, 

γιατί οι μανάδες φοβερίζουνε τα τρυφερά παιδιά τους, 

και το παιδί κλοτσάει μέχρι αίματος 

το τρυφερό γατί που του εμπιστεύτηκαν.  

Εκεί λοιπόν, που ανοίγουν τα νερά του στερεώματος 

και αστραπές ξεχώνουνε τις ρίζες τ'ουρανού,

που τα μωρά γυρίζουνε στη μήτρα τους 

και τα γλοιώδη έμβρυα στην αναμονή τους.  

Το πετρέλαιο ποτίζει τα εργοστάσια, το σπέρμα τον πόνο, 

κι η Γνώση ένα τεράστιο δέντρο βγαίνοντας απ'τον νεκρό καιρό, 

να δείχνουνε τα δάχτυλα κλαδιά του εκατομμύρια δρόμους.  

Εκεί το δάκρυ, εκεί το αίμα, 

το κίτρινο ποτάμι των εκκρίσεων, 

η λίμνη του πυρός η καιομένη εν θείω, 

το  παγωμένο πέλαγο των αισθημάτων σου, 

όπου πετάνε κρώζοντας ανθρωποφάγοι γλάροι, 

όπου πετρώδη σύννεφα σηκώνουν συντριβάνια, 

και μόνη η Κιβωτός Χαμόγελο τραβάει ακυβέρνητη, 

παλεύοντας αγέροχα τη μυστική - αλλ' ένδοξη - αυτοκρατορία του μίσους.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

(Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΣΩΣΤΑ - 1981)

ΣΤΑΣΗ ΑΝΑΜΟΝΗΣ

Η σωστότερη κίνηση θα'ναι αυτή που δεν κάναμε.

Αλλιώς πώς εξηγείται ότι τα δάκρυα

Δεν επαρκούν να διηγηθούν μέχρι τέλους

Καμιά βιογραφία?

Ξεχωρίζω τους ανθρώπους απ'το βλέμμα μετάνοιας

Με το οποίο ξεπλένουν τα κόκαλα

Της πιο ανώδυνης μνήμης. 

Τους  βλέπω να στέκουν μετέωροι

Αδύναμοι ακόμη να συλλάβουν τι χάος βλακείας

Αντανακλάει ένα δέσιμο γραβάτας

Μια καλησπέρα ή ολόκληρο λογύδριο από έδρας

Τι φρίκη θα ένιωθε

Υποψήφια ψυχή γαντζωμένη στο έμβρυο

Καθώς αφήνει το θολάμι της για να συρθεί

Στα ετοιμασμένα σκλαβοπάζαρα

Του πενθημέρου.  

Μουσικές φωταψίες

Γλυκιασμοί σεληνιώδεις και χρώματα

Μπαλώματα με ράκη ως τον αστράγαλο

Δεν φτάνουν να καλύψουν σφικτά την υφήλιο

σήψη.  

Εκείνοι που έσκαψαν

Μισό χιλιοστό κάτω από το σώμα τους

Τώρα μαραίνονται σε φυλακές ψυχιατρείων ή ταξιδεύουνε

Με λευκές και με μαύρες

Τα πελάγη του αέρα.  

Οι άλλοι συνεχίζουν να στριμώχνονται

Σε θυρίδες τραπέζης εκδοτήρια ουρές

Περιμένοντας κάτι

Το επόμενο τραίνο ή τον κύριο έφορο

Μπορεί και τη Δευτέρα Παρουσία-

Το τελειότερο πλάσμα  της δημιουργίας δαπανάει την ύπαρξη

Στριμωγμένο σε ουρές από τέλεια πλάσματα

Που κι αυτά περιμένουνε κάτι. 

Περιμένω σημαίνει

Προσκυνώ τη συνέχεια του χρόνου

Προεξοφλώ τη ζωή μου για τρία λεφτά

ως να'ρθει λεωφορείο

Για έξι μήνες ως να πάρω το δάνειο

Προεξοφλώ επιταγές επιβίωσης

Δεκάδες κουρελόχαρτες συναλλαγματικές

Με αποδέκτη το μέλλον.

Περιμένω σημαίνει πενθώ τη ζωή που ανέβαλα.

Γι' αυτό και τα δάκρυα δεν επαρκούν

Να διηγηθούν μέχρι τέλους

Καμιά βιογραφία.

Γι΄αυτό και καμιά βιογραφία δεν χωράει τα δάκρυα.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ (Η ΣΚΕΨΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΠΕΝΘΟΣ -1996)

ΔΟΛΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΣΙΓΟΥΡΙΑ

'Οπως το τραίνο με μπουμπουνητά στο τούνελ

Αγκομαχώντας χρόνϊα βρογχίτιδα κι αρθριτικά

Πιστεύοντας ακόμα σ'ένα πεπρωμένο από σκουριά και σίδερο.

Πιστεύοντας πως τα ταξίδια έχουν προορισμό

Τον φωτεινό σταθμό το αδίσταχτο φρένο.

Ακολουθώ τις ράγες που θαρρώ με εντελέχεια

Οδηγούν στην ψυχή μου. Υπάκουσα

Κλειδούχους και σφυρίχτρες με πηλήκιο

Γνωρίζοντας τη νομοτέλεια της υποταγής που υπόσχεται

Δικαίωμα στο γέλιο και τη χλεύη. Αντάλλαξα

Τον άνεμο με χώμα,σκότωσα

Το έμβρυο της έκπληξης για κάτι αειθαλές

Με την ελάχιστη ελπίδα πως το ανέλπιστο

Θέλει δολώματα από σιγουριά για να τσιμπήσει. Αστόχησα.

Βγες κοίτα λοιπόν το αμετάθετο άστρο

Τη νύχτα κοίτα πως το περιβάλλει

Θάλασσα έρεβους

Τον σεβασμό του έβενου γι'αυτή τη μικρή

Ακινησία φωτός.

Όμως κάποτε, ναι,

Σε κλάσματα αιωνιότητας το ακίνητο

Θα τιναχτεί απ'τον ύπνο της μοίρας του

Και

Με διάττον λεπίδι βουβής αστραπής

Θα ξεσκίσει

Τη μαύρη κοιλιά

Της γιαγιάς βεβαιότητας.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ (ΤΟ ΘΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ 1987)

LOUD AND CLEAR...

ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑ

Και όσοι μίλησαν και όσοι σώπασαν

Και όσοι ανέβηκαν στο πιο ψηλό κλαδί

Και όσοι αφέθηκαν

Και όσοι ανοίξαν την καρδιά τους και όσοι έριξαν

Μέσα στη στέρνα της χαλίκια ώσπου τη στέρεψαν

Και όσοι χύσανε ποτάμια και όσοι έστρωσαν

Κάτω απ'τον ίσκιο του εαυτού τους και ονειρεύτηκαν

Και όσοι μπήκαν στα βιβλία και όσοι σκόρπισαν

Χωρίς φειδώ χωρίς την έγνοια του επερχόμενου

Χωρίς το φόβο πως μπορεί να φοβηθούν.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ- (Πολύτιμη Λήθη-2003)

ΤΟ ΘΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Έτσι λοιπόν χωρέσανε στα μάτια σου τόσες κοινές
ασήμαντες εικόνες
Ποιος θα ’χει χρόνο κάποτε να βυθιστεί στη λίμνη
μιας ανάμνησης
Η αιωνιότητα κρατάει τόσο λίγο
Όμως, δε γίνεται, θα υπάρχει κάπου μια μικρή
δικαιοσύνη να εξηγεί
Με ποιες προθέσεις φεύγει ένας άνθρωπος
Με πόσα θα και πόσα να που ψιθυρίζει ο θάνατος
Σβήνει ασυλλόγιστα ολόκληρη ζωή
Αφού, το ξέρεις, ένα μόλις δευτερόλεπτο αρκεί
ν’ αλλάξουν τώρα δυο φτερά τη ρότα τους
Και, μην ακούς, τα δευτερόλεπτα πληρώνονται ακριβά
Γι’ αυτό κι ο άνθρωπος εκείνος φεύγει απένταρος
Με τον πνιγμένο ρόγχο ενός κυνηγημένου
Λεπτά χρειάστηκε λεπτά
Χιλιάδες δευτερόλεπτα
Για ν’ αγοράσει τι; ασήμαντες εικόνες
Μα πώς μπορεί να ξεχρεώσει τώρα πού να δανειστεί
Πόσες εικόνες να πουλήσει απ’ την ανάμνηση
Μια δυναστεία εικόνες παλιωμένες
Γεννοβολάνε τα λεπτά κι ο τόκος βγαίνει αβάσταχτος∙
Κανείς λοιπόν δεν έχει να πληρώσει;

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ - 1987

ΑΠΟΨΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

Aυτούς που βασανίζονται κλεισμένοι, στο καβούκι τους
—Ν' ακούνε μουσική και να καπνίζουν—
Αυτούς που αποπειράθηκαν ν' αυτοκτονήσουν με ομορφιά
—Ρούφηξαν το βιτριόλι της και κάηκαν—
Αυτούς που ο φόβος τους φυτεύει στις ερμιές
Αυτούς που άυπνοι αιωρούνται στον αέρα
Αυτούς που κάναν έρωτα και μείνανε πιο μόνοι
Αυτούς που ανέκφραστοι ακολουθούν μια νεκροφόρα μνήμη
Αυτούς που λιώνουν βουτηγμένοι στα χαρτιά
Αυτούς που βλέπουν τ' όνομα τους στο κουδούνι
Και το χτυπούν δαιμονισμένα
να ξυπνήσει
ο ένοικος.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

...Αυτούς, που αφού το διαβάσουν,
πρόχειρα και βιαστικά θα πουν στον εαυτό τους,
ότι δεν τους αφορά....

XRISTINA G.V.

Η μνήμη φωτογραφίζει ασπρόμαυρα....

("Mind Landscapes"picture created by Franco Farina)
Δεν λένε ψέματα

οι παλιές φωτογραφίες.
Ψεύτικος είναι ο πακτωλός
τόσων χρωμάτων σήμερα
Που επί χάρτου υποδύονται
μοιραίες διαφορές
Και τονικότητες
Για τους ευπίστους.
Το ουσιώδες το συνέλαβε
η πρωτόγονα σοφή
Τεχνολογία της αθανάτισης :
Μαύρο λευκό και γκρί αρκούν
Με ακρίβεια Να μεταφράσουν όσα πάει να ψελλίσει μια στιγμή.

Οσα υποτίθεται.
Μαύρο πυκνό (δεν υπαινίσσεται απλώς-
Μπορεί μονότονα
Μα καθαρά το λέει το μάθημά του)
Γκρί αρκετό (σε όλα πάντα περισσεύει
ο δισταγμός, το ξέρουμε)
Και μόνο λίγες αστραπές του άσπρου
Ως να φωτίζεται
Μέσα σε δάση νοσταλγίας η ατραπός
Που αργά ή αργότερα
Κι εσύ
Θα περπατήσεις.
Τεχνολογία πρωτόγονα σοφή
Του επέκεινα. Που αυτόματα
Λιχνίζει κάθε περιττό των οφθαλμών
Και ακέραιη Φωτογραφίζει πριν ακόμα γεννηθεί
Τη μνήμη.

Αντώνης Φωστιέρης