LUMINI ΚΑΙ SOMBRI

ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΗ ΣΩΣΤΗ ΠΕΤΡΑ
μπορεί να γίνεται κάποτε η μοναξιά σου.
Και άλλες φορές πάλι σκέτο πούπουλο.
Είναι φορές που την βρίσκεις να διαμορφώνεται
άλλοτε μέσα στην μεγάλη σύναξη των ανθρώπων
κι άλλοτε πάλι στην ερημία των πάρκων,
την ώρα που κι οι πάπιες ακόμη δεν σου δίνουν σημασία
κι αποσύρονται στην χλόη να κοιμηθούν.
Τότε είναι που νιώθεις την απελπισία να σου βγαίνει
από το στόμα έξω, χωρίς ίσως την δύναμη που μπορεί
να έχει ένα δηλητηριώδες φάρμακο,
αλλά και χωρίς τουλάχιστον τις θεραπευτικές του ιδιότητες.
Περνάς ένα διάστημα ταινίας βωβού κινηματογράφου.
Και ξαφνικά, τα γράμματα που δεν είχες αρχίσει να τα μιλάς,
βάλονται να σχηματίζουν με τρόπο απροσδόκητο ορισμένα ερωτηματικά.
Μήπως η απελπισία δεν είναι στο βάθος παρά μιά άπω ελπίς?
Οπόταν και η μοναξιά να είναι η μόνη αξία
που έχει την δύναμη να την αποκαλύψει?

Μια στιγμή.
Γιατί εδωπέρα έχει παρεμβληθεί ανάμεσα στον νόμιμο υποβολέα
ένα άλλος, λιγότερο ίσως πονηρός ώστε να παίζει με τα λόγια
και περισσότερο ευφυής, ώστε να προσαρμόζει τις φευγαλέες αλήθειες
στην μία και μόνη πραγματικότητα.
Και βέβαια εάν μοιάζουν μεταξύ τους ορισμένα λόγια
σημαίνει πως είναι από την ίδια οικογένεια, πως είναι συγγενείς.
Οπόταν μία δράση με τα ίδια πρόσωπα και γύρω από την ίδια υπόθεση,
θέλοντας και μη, αποκτά μιάν αληθοφάνεια πολύ πιο πειστική
στο επίπεδο της πραγματικότητας.
Χρειάζεται μεγάλη απόσταση και ανάλογο εύρος
για να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο.
Ποιό?
Της ζωής..και του τρόπου να ερμηνεύεις σωστά όλα της τα μυστήρια....

Οδυσσέας Ελύτης (Ο Κήπος με τις Αυταπάτες)

ΔΡΟΜΟ ΑΛΛΑΞΕ Ο ΑΕΡΑΣ

ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ...
Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο
Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.
Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ (Ο Στόχος-1970)

ΓΙΑ ΤΟ ΑΕΡΙΚΟ.. ." ΕΥΤΥΧΩΣ ΜΑΣ ΕΜΕΙΝΕ Η ΡΟΚΙΑ"

"Φάλτσο η πορεία", φίλε μου.
Οταν μας φώναζαν οι γέροι ναυτικοί να πάρουμε μαζί μας
μια πυξίδα, βγάζαμε γλώσσα και τους κοροϊδεύαμε.
Η θάλασσα είναι δική μας, τους απαντούσαμε.
Ο ουρανός είναι δικός μας. Η γη είναι δική μας. Πώς θα χαθούμε?

Στο κάτω κάτω, υπάρχει ο πολικός αστέρας.
Ποιά είναι η ρότα σας. Επέμεναν αυτοί.
Κι εμείς κομπάζαμε και κάναμε γκριμάτσες πίσω απ'τη πλάτη τους.
'Η και μπροστά τους. Δεν είχαμε ενδοιασμούς.

"Φάλτσο η πορεία" φίλε, τελικά.
Κι ούτε που προλάβαμε ν'ανοιχτούμε στους μεγάλους ωκεανούς.
Τίποτα δεν ανακαλύψαμε σπουδαίο σ'αυτό το ταξίδι.
Η αίσθηση μονάχα πως τα λιμάνια ήταν μακριά.
Η βεβαιότητα μονάχα πως τα δελφίνια χόρευαν για μας.
"Φάλτσο η πορεία"! Κανείς δεν αμφιβάλλει πια.
Ομως...Υπάρχουν πάντα κάποια δειλινά, όταν ο ήλιος
σκορπιέται και χαρίζεται στα κύματα, όταν ο Θεός
χωράει σ'ένα μικρό ροδί συννεφάκι, που εμείς, καθισμένοι
στην κουβέρτα, παίρνουμε την κιθάρα μας και τραγουδάμε.

Οχι, δεν είμαστε πικραμένοι.
Ναυαγοί είμαστε σε μιαν απέραντη νοσταλγία.
Τραγουδάμε για την ψυχή μας, που νομίσαμε πως θα
την κάνουμε σημαία της γης.
Για τα ξύλινα αλογάκια και τις καραμούζες μας που
ξεκινήσαμε να κατατροπώσουμε τον εχθρό.
Για τις αφίσες με τα ουράνια τόξα που δεν κολλήσαμε.
Για το παραμύθι που δεν είπαμε.
Για τον κόσμο που δε χώρεσε στ' όνειρό μας.
Για τον πολικό αστέρα που μας πρόδωσε.

Τραγουδάμε για την αγάπη που δε γνωρίσαμε.
Για τον έρωτα που κρεμάσαμε φεύγοντας στα κλαδιά
της γιασεμιάς. (Αραγε υπάρχει πάντα αυτή η γιασεμιά?)
Για το χάδι που αψηφήσαμε.
Για την ανθοδέσμη που δε στείλαμε στη μάνα μας.
Για την ανατροπή που ξεκινήσαμε, τρώγοντας
μπισκότα με γέμιση σοκολάτας.
Για τα κοχύλια που μαζέψαμε και δεν μοιράσαμε.

Τραγουδάμε για τη νίκη που δε γιορτάσαμε.
Για την ήττα που δεν υπογράψαμε.
Για τους φίλους που μας έδωσαν.
Τραγουδάμε για μας. Για το βίτσιο μας. Για το φάλτσο μας.
Αυτό εννοούν, όταν ακούτε να λένε,
"τους έμεινε μόνο η ροκιά".

ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα τακτική στα κηρύγματά του,
πούλησα κι ένα κτηματάκι της θείας μου για να τον ακολουθήσω.
Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου,
στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες∙ κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους
κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι άγνωστοι.
Κι όμως μέσα σ' αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.
Μήνες για χάρη του έτρεχα απ' το Ναό στο λιμάνι
κι απ' την πόλη στο Όρος των Ελαιών.
Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση.
Για ένα βάζο αλάβαστρου δε φτάνουν οι οικονομίες μου.
Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το μύρο με τα σαράντα αρώματα.
Μ' αυτό το μύρο θ' αλείψω τα πόδια του, μ' αυτά τα μαλλιά
θα σφουγγίσω τα πόδια του, μ' αυτά τα χείλη, τα πόδια του
τα εξαίσια κι άχραντα θα φιλήσω.
Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια,
ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο.
Κι αν μια μέρα ασπαστώ το χριστιανισμό, θα είναι για την αγάπη του∙
κι αν μαρτυρήσω γι' Αυτόν, θα 'ναι η αγάπη του που θα μ' εμπνέει.
Γιατί, κύριε, ο έρωτας μού ανάβει την πίστη κι η αγάπη τη μετάνοια
κι ίσως μείνει αιώνια τ' όνομά μου σα σύμβολο εκείνων
που σώθηκαν και λυτρώθηκαν «ότι ηγάπησαν πολύ».

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΤΑ ΕΙΠΑ ΟΛΑ....

όταν το κάτι αυτό,
το οτιδήποτε,
για μένα θα τελειώσει,
και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω.
θα είμαι εκείνο που τα μάτια σας θαμπώνει,
το ύψιλον στα μυστικά,
στη νύχτα,
στην ψυχή,
η απαλή καμπύλη στο αύριο,
το χι στο χάδι ή
στο χώμα της πατρίδας σας.
όταν το κάτι αυτό,
το μάταιο οτιδήποτε τελειώσει,
στο τίποτα η αγάπη ξεχασμένη θα υπάρχει.
θα σας αγγίζει απαλά,
θα σας ζητάει χαμογελώντας το αδύνατο.

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ -ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΓΩ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΩ

ΔΙΑΦΑΝΟΣ

..Στου δειλινού την άκρη δεν βλέπεις όνειρα
αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα.
Βλέπεις τον άνθρωπο μικρό
που τον πατάν στ' αλήθεια,
τα πόδια του τα ίδια....

Θ.ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ