Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ..






Και τώρα που ξεμπερδέψαμε πια 
με τα μεγάλα λόγια,

τους άθλους, τα όνειρα, 
καιρός να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας-





αλλά, μάταια, το σχέδιο της πόλης άλλαξε, 


κατά πού πέφτει ο δρόμος που αγαπηθήκαμε παιδιά,
πού πήγε ο άνεμος που σκόρπισε τόσους συντρόφους, 
υπάρχει ακόμα ο κόσμος?-



τώρα στη γλώσσα μας 

μπερδεύονται παλιά τραγούδια,

κανείς δε μας καταλαβαίνει 
και μόνο τα παιδιά μαντεύουν πιο πολλά, 
μα μεγαλώνουν γρήγορα και τα πουλιά
πετάνε για να μη θυμούνται -
ένα τέτοιο παρελθόν και δεν απόμεινε 
παρά λίγη στάχτη,



όπου σκυμμένοι τα βράδια σχεδιάζουμε 

σημαίες, άστρα, λόφους, άλογα

κι ανάμεσα τους την τύψη ότι δεν τα δώσαμε όλα 
ελευθερώνοντας έτσι όρκους αλλοτινούς 
και τις πιο ωραίες χειρονομίες του μέλλοντος.


ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ (Από τη συλλογή : Ο τυφλός με το λύχνο- 1983)








4 σχόλια:

Diatton είπε...

Δεν υπάρχουν λόγια εδώ! Τι άλλα λόγια να βρει κανείς για να περιγράψει το Ύψιστο, αυτή ακριβώς την ύψιστη Ποίηση του Λειβαδίτη!

XRISTINA G.V. είπε...

...και μίλησα πάντοτε με λόγια απλά για να επιδέχονται όλες τις ερμηνείες...Τ.Λ.
Diatton, ένα ωραίο απόγευμα Κυριακής εύχομαι..

AERIKO είπε...

"Ανθιση και φθορά.Μια συνεχής απώλεια η πραγματικότητα." Γι αυτό προέχει το παρόν το αγαπημένο τώρα.Ούτε πριν ούτε μετά.Το τώρα ..μονο αυτο μας ανήκει.Καλό Ξημέρωμα και όμορφη νεα εβδομαδα με την αγάπη μου παντα.Φιλί.:))

XRISTINA G.V. είπε...

..μας πήρε η βροχή κι η ενοχή..που λέει και το τραγούδι, Μαρία μου..
Καλό ξημέρωμα και από εδώ!
πολλά φιλιά