Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

ΤΙ ΠΑΘΟΣ..!!!






ΕΙΣ ΜΟΥΣΑΣ   

(Ωδή πέμπτη)


Tας χορδάς ας αλλάξωμεν


ω χρυσόν δώρον, χάρμα

Λητογενέος μέγα·

τας χορδάς ας αλλάξωμεν


ιώνιος λύρα




 Άλλα σύρματα δότε


ζεφυρόποδες Xάριτες·

και σεις επί το ξύλον

μελίφρονον, υακίνθινον


βάλετε στέμμα.   




 Tας πτέρυγας απλώνει

ως τ' όρνεον του Διός,

& και υψώνεται το μέτρον

έως τον ουράνιον κήπον

των Πιερίδων.

              

Xαίρετε ω κόραι, χαίρετε

φωναί οπού τα δείπνα

των Oλυμπίων πλουτίζετε

με' χορών ευφροσύνας

κ' εύρυθμον μέλος.



Σεις τα αιθέρια νεύρα

της φόρμιγγος κροτείτε,

και τα θηρία, και τ' άλση

χάνονται από το πρόσωπον

της γης πλατείας.




Όπου τρέμουσιν άπειρα


τα φώτα της νυκτός,

εκεί υψηλά πλατύνεται

ο γαλαξίας και χύνει


δρόσου σταγόνας.  




Tο ποτόν καθαρόν

θεραπεύει τα φύλλα,

κ' όπου άφησε το χόρτον

ευρίσκει ρόδα ο ήλιος

και μυρωδίαν.



Oύτω υπό τους δακτύλους σας

η ελικώνιος λύρα,

τρέμει, και τ' άνθη αμάραντα

της αρετής γεμίζουσι

πάσαν καρδίαν.  




Όχι πατέρες, τύραννοι·


όχι άνθρωποι και τέκνα,


αλλά δειλά και αναίσθητα


ποίμνια τον κύκλον ήθελον


τρέξειν του βίου·    




Xείρες κεραυνοφόροι,

μόνον νώτα υποφέροντα

τας πληγάς· αν το δίκρανον

του Παρνασσού λιγύφθογγον

σπήλαιον εσίγα.  



Δια παντός μοιράσατε

θείαι παρθένοι την δίκην·

δια παντός χαρίσατε

των ανθρώπων αισθήσεις

υψηλονόους.  



Αφρίζουν τα ποτήρια

της αδικίας, δυνάσται

πολλοί και διψασμένοι

ιδού τ' αδράχνουν· γέμουσι

μέθης και φόνου.  



Tώρα ναι τώρα αστράψατε

ω Mούσαι, τώρα αρπάξατε

την πτερωτήν βροντήν,

κατά σκοπόν βαρέσατε

μ' εύστοχον χείρα.



Φυλάξατε τους ύμνους

δια τους δικαίους· μόνον

εις αυτούς την ειρήνην,

και τους χρυσούς στεφάνους

εις αυτούς δότε.



Ήτον ποτέ η εννέα

Oλύμπιαι φωναί

εκεί οπού χορεύουσι

της ημέρας η κόραι

λαμπαδηφόροι.



Ήκουον μόνον οι κύκλοι

των ουρανών, την σύμφωνον

θεόπνευστον ωδήν,

και τον αέρα ακίνητον

είχε η γαλήνη.



Αλλ' ότε το μειδίασμα

του θεού των ερώτων,

τον Kιθαιρώνα εσκέπασε

με' θύμον και με' κλήματα

σταφυλοφόρα·



Eκεί ο ρυθμός επέραστος

καταβαίνων, το βλέμμα

των γηγενέων δρακόντων

εχάθη, ως τα χαράγματα

χάνεται ο ύπνος.



Tου θεσπεσίου γέροντος

ιερά κεφαλή·

φωνή ευτυχής 'πού ευφήμησας

της κλεινής Αχαΐας

τ' άριστα τέκνα.



Eσύ θαυμάσιε Όμηρε

εξένισας τας Mούσας·

και του Διός η κόραι

εις τα χείλη σου απέθηκαν

το πρώτον μέλι.  



Eις τιμήν των θεών

εφύτευσας την δάφνην·

είδον πολλοί αιώνες

το φυτόν ευθαλές

υπερακμάζον.  



Mέσα εις το θείον στέλεχος

τι δεν εθησαυρίσατε

τα σίμβλα αιωνίως;

τι ω αώνιαι μέλισσαι

το παραιτείτε;



Όταν εις την αθλίαν

Eλλάδα από τα έσχατα

της ερυθράς θαλάσσης

των αραβίων πετάλων

ήλθεν ο κτύπος·



Eκεί προς τα λουτρά

όπου τας τρίχας πλύνουσι

των φοιβηΐων η Ώραι,

τότε δικαίως εφύγατε

ω Πιερίδες.



Kαι τώρα εις τέλος φέρετε

την μακράν ξενιτείαν.

χρόνος χαράς επέστρεψε,

και λάμπει τώρα ελεύθερον

το Δέλφιον όρος.



Pέει καθαρόν το αργύριον

της Iπποκρήνης· κράζει,

όχι τας ξένας, κράζει

σήμερον η Eλλάς

τας θυγατέρας.



Ήλθετε, ω Mούσαι, ακούω,

και χαίρουσα πετάει

πετά η ψυχή μου, ακούω

των λυρών τα προοίμια,

ακούω τους ύμνους.




ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ ( "Η ΛΥΡΑ" - 1824)


9 σχόλια:

Άτη Σολέρτη είπε...

Αιθέριος λυρισμός!
Χριστινάκι φοβερές επιλογές!
Καλό απόγευμα!

XRISTINA G.V. είπε...

Ευχαριστώ Ατη μου για τα πάντα θετικά σου λόγια!!!
Μια υπέροχη εβδομάδα εύχομαι!!

Diatton είπε...

Ο μεγάλος Κάλβος δεν είχε κανένα πρόβλημα να αποδώσει τις έξοχες Ωδές του μ' αυτό το πολύ δυσκολο μορφικά είδος που όλοι γνωρίζουμε...

Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω αναρτήσεις που τολμούν να αναφέρονται σε τόσο παλιούς Ποιητές. Σήμερα, ελάχιστοι μόνο, δεν αποστρέφουν (και το λέω με απόλυτη σιγουριά) όταν βλέπουν ημερομηνίες τύπου 1824...

Την καλημέρα μου αγαπητή Χριστίνα...

50fm είπε...

Mόνο σε αυτό το μαγευτικό περιθώριο...απλώνονται τέτοια αριστουργήματα!
Καλή βδομάδα!

AERIKO είπε...

Ωραίος ο Κάλβος κι ο λυρισμός..αλλά και μια παγωμένη ρακούλα με τον αποσπερίτη το αερικό και τους φίλους και το άρωμα των γιασεμιών γύρω τριγύρω..επιβάλλεται και δεν αναβάλλεται.Γι αυτό κανόνισε την πορεία σου κι έλα γρήγορααα..!!!!
Όπως και να το κάνουμε τα ωραιότερα ποιήματα στη ζωή είναι αυτές οι μικρές απλές και όμορφα μοιρασμένες στιγμές.Μικρή μού έλειψες..!!
Τρυφερή Καληνύχτα και Φιλί.!! :))

XRISTINA G.V. είπε...

@Δ.Α.
Διαχρονικός και πάντα επίκαιρος ο Κάλβος, όσο δύσκολο και αν φαίνεται το είδος με μια πρόχειρη ανάγνωση!
Καλό ξημέρωμα σου εύχομαι!

@50fm
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!Μεταφράζοντας την επιλογή μου,ο Κάλβος (και η συγκεκριμένη ωδή) ήταν το μόνο που μου "πήγαινε" για να σταθεί δίπλα στον επίσης πολύ σπουδαίο συμπατριώτη του,Δημήτρη Λάγιο."Ωδές" και τα δικά του έργα, σε μια εποχή μεταγενέστερη..
'Ισως πάλι, να είναι μόνο παιχνίδια του μυαλού μου όλα αυτά...
Καλή εβδομάδα και σε σένα!!

@ Μαρία μου,
Ολα τα χρειαζόμαστε..και τα μεγάλα ποιήματα και τα μικρά!!! Φυσικά και δεν αναβάλλεται..!!!
Θα τα πούμε..και θα τα πιούμε!!!
Φιλιά και καληνύχτα :)))!

mareld είπε...

Χριστινάκι!

Καλώς σε βρίσκω!

Πέρασα ν΄αφήσω μια φουχτίτσα γαζίες στο κατώφλι σου και βρήκα δυο καμάρια της αγαπημένης μου πατρίδας..λύγισα για λίγο και όλα τυχαία..χθες μέχρι αργά άκουγα Λάγιο και το "Χάθηκα" από την Ιακύνθη του.

Φιλάκια από το βροχερό μου δάσος!

XRISTINA G.V. είπε...

ευχαριστώ για τα λουλούδια σου και για τα τρυφερά λόγια σου,Mareld!!!
Καλό ξημέρωμα εύχομαι!!

mareld είπε...

Χριστίνα!

Όταν έχεις χρόνο και κέφι άνοιξε το email σου!

Φιλάκια!