Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2008

ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ


Πόσο δύσκολο έγινε να μιλήσεις
καθώς τα μάτια σε ερευνάνε
περιμένουνε ν' αδράξουν τις λέξεις σαν πουλιά στα δίχτυα,
μια ζεστή χειρονομία ζητάνε να σκοτώσουν,
γιατί ποιος θα πιστέψει
πως τα χέρια ζητάνε ν' αγκαλιάσουν
κι όχι να πνίξουν,
ποιος προσφέρεται να κινδυνέψει
αφήνοντας την ψυχή του σε ξένα χέρια,
και πώς να ζήσεις
με χειρονομίες ακρωτηριασμένες, ανέκφραστες,
κραυγές που δηλώνουν τον αρχέγονο πόνο,
πολιορκημένος από τις φοβισμένες ψυχές των άλλων∙

αυτή η ζωή δεν είναι για μας
δεν είναι για κανένα μας
αυτή η ευτέλεια,
θα ζήσουμε όπως εμείς ξέρουμε
κι ας φτάσουμε στην τέλεια απόγνωση
κι ας καρπωθούν ακόμα και την απελπισία μας οι άλλοι,
μέσα στη μέθη του κέρδους
δε θα υποψιαστούν την αγάπη μας,
την απέραντη χώρα που εδραιώνουμε
σταγόνα σταγόνα χύνοντας,
το αίμα μας.
ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΜΑΡΚΟΓΛΟΥ

2 σχόλια:

AERIKO είπε...

Δεν είναι πάντα ζητούμενο οι απαντήσεις μα...
Πάλι μεσάνυχτα σε σιγοπίνω σκέψη.
Αλήθεια μοιάζει ευλογία
να νιώθεις στο πετσί την αδικία.
Μα οι λέξεις δεν είναι παίξε γέλασε
Κι ίσως ελευθερία
δεν είναι η άνοδος στο φως
αλλά μια κάθοδος στο πιο
κυτταρικό σκοτάδι.Τίποτα δεν είναι
ανώδυνο άν θές να ζείς με λογισμό
και μ'όνειρο. Αγης Μπράτσος.


Καλο Ξημερωμα Χριστίνα.
Σταθερα τη αγαπη μου.:))

XRISTINA G.V. είπε...

συμφωνώ, το ζητούμενο δεν είναι πάντα οι απαντήσεις..το ζητούμενο, είναι να μη ξεχνάμε να θέτουμε τις ερωτήσεις..
Καλό ξημέρωμα και από μένα Μαρία μου.! Με αγάπη